In maart van dit jaar werd ik gebeld door een oma met de vraag of ik de volgende dag beschikbaar was om een afscheidsdienst te fotograferen van haar stil geboren kleinkindje. Met die ene vraag schoot er meteen heel veel door mijn hoofd….allemaal vragen, die ik uiteraard niet stelde. Maar ook de vraag kan ik dit aan, want ook ik heb dit meegemaakt en het roept nog altijd veel emoties bij mij op. Gelukkig kreeg ik kort de tijd om na het belletje alles even te laten bezinken en kwam ik al snel tot de conclusie, dat ga ik doen! De volgende dag reed ik naar de afgesproken locatie en trof ik een verdrietig, maar ook bijzonder sterk koppel aan. Ik bekeek alles door mijn camera en maakte opnames en voelde met ze mee……na deze bijzondere dag hebben we nog af en toe contact. Zo kreeg ik afgelopen week de foto’s van een prachtige steen doorgestuurd en toen had ik het weer even moeilijk. Want ook wij hebben een steen uitgezocht voor ons graf. Het graf van mijn zus, ons dochtertje en van mijn vader. Hij overleed afgelopen 23 april. Na zijn overlijden volgde een heftige week, met veel geregel en verdriet. Vervolgens krabbelden we weer op en gingen verder. Het werk ging door en zo werd ik benaderd door een familie met het verzoek om een fotoshoot te maken op de dag, dat zij hun stil geboren dochtertje jaarlijks gedenken. De ballon met de tekst “ik denk aan jou” zegt volgens mij genoeg!